Zespół dyrektorski nanosi swoje założenia na wykres i dostrzega coś niepokojącego: dwa założenia, które oba widnieją w dokumencie strategicznym, przeczą sobie nawzajem. Jedno mówi, że dział rośnie, ponieważ popyt wzrasta. Drugie mówi, że ten sam dział kurczy się, ponieważ część pracy jest już wykonywana przez AI. Oba założenia zostały kiedyś zapisane z dobrego powodu. Problem nie polega na tym, że jedno z nich jest głupie. Problem polega na tym, że nikt nie ustalił, w którym momencie które założenie powinno ustąpić miejsca drugiemu.
Sprzeczność między założeniami to zwykle nie błąd rachunkowy. To widoczna pozostałość przesunięcia, które w dwóch miejscach w firmie zostało odebrane inaczej. Jedno założenie zostało napisane przez kogoś, kto widzi, że dział rośnie pod względem liczby zapytań. Drugie przez kogoś, kto widzi, że część tych samych zapytań jest już obsługiwana bez udziału człowieka, z nadzorem, który zatwierdza lub odrzuca. Obie obserwacje mogą być prawidłowe. Po prostu nie zostały już ze sobą zestawione od czasu, gdy AI przejęła część pracy.
Tu właśnie próba wytrzymałości okazuje się przydatna, i tu też ma swoje granice. Ujawnia ona sprzeczność; nie wyjaśnia, kto się myli. To wymaga rozmowy, a nie obliczeń.
Własny wykres zespołu dyrektorskiego to migawka tego, co ludzie sądzą, że wiedzą, a nie tego, co jest prawdą. Jeśli dwóch członków zarządu oznaczy założenie jako "ważne", oznacza to, że się zgadzają — nie, że założenie jest słuszne. I odwrotnie: jeśli założenie zostaje oznaczone jako "wątpliwe", ponieważ jedna osoba dostrzegła sygnał, którego inni nie znają, jest to powód do zweryfikowania, a nie potwierdzenie, że założenie traci ważność.
Dane zewnętrzne, z którymi porównywany jest własny wykres, mają swoją własną niepewność. Dane branżowe dotyczące zakresu, w jakim AI przejmuje pracę, są opóźnione w stosunku do praktyki. Regulacje zmieniają reguły gry, zanim pokażą to liczby. Konkurent, który komunikuje o automatyzacji, nie zawsze mówi to, co naprawdę dzieje się wewnętrznie. Próba wytrzymałości łączy te źródła, aby uwidocznić wzorzec, a nie aby zagwarantować wynik. Tam, gdzie obraz jest ubogi — jedno źródło, jeden kwartał, jeden region — próba wytrzymałości wskazuje to jako ubogie, zamiast ukrywać to za pozornie precyzyjną liczbą.
Wynik zatem nie mówi niczego sam w sobie. Mówi coś w połączeniu z pytaniem: jak niedawno to zostało potwierdzone i przez kogo.
W jednej firmie założenie dotyczące AI zostaje skorygowane w ciągu kwartału, gdy tylko pierwsze zadanie zostaje faktycznie przejęte. W innej firmie to samo założenie po dwóch latach nadal figuruje w dokumencie niezmienione, podczas gdy zadanie, na którym się opiera, jest już w dużej mierze obsługiwane przez AI. Różnica rzadko tkwi w jakości ludzi. Tkwi w tym, czy istnieje ustalony moment, w którym założenia są ponownie weryfikowane, i czy ten moment jest niezależny od tego, kto w danej chwili najgłośniej twierdzi, że coś musi się zmienić. Firmy, w których najgłośniejszy głos nie decyduje automatycznie o tym, które zastosowanie AI otrzyma priorytet, pozwalają, aby założenia utrzymywały się lub upadały na podstawie tego, co jest widoczne, a nie na podstawie tego, kto zdominował ostatnie spotkanie.
Istnieje różnica między ryzykiem, które świadomie akceptujecie Państwo, a założeniem, które niezauważenie już utraciliście Państwo; różnica między ryzykiem AI a założeniem AI wyjaśnia, dlaczego dwa założenia czasami zderzają się ze sobą nie dlatego, że są błędne, lecz dlatego, że jedno opisuje ryzyko, a drugie fakt, który w międzyczasie się zmienił. Gdy to rozróżnienie zostanie dokonane, staje się też jaśniejsze, dlaczego sprzeczność niekoniecznie wymaga decyzji, lecz aktualizacji tego, co jest przyjmowane za prawdę.
Wartość próby wytrzymałości nie tkwi w samym momencie sprzeczności, lecz w tym, co się z tą sprzecznością dzieje potem. Jeśli zostanie zapisane, które założenie zostało skorygowane i na podstawie jakiego sygnału, można to później odnaleźć. Jeśli pozostanie to tylko rozmową bez notatki, ta sama sprzeczność pojawi się ponownie za rok, z tym samym zamieszaniem. Kto chce móc później wyjaśnić, dlaczego dany wybór strategiczny został wówczas dokonany, potrzebuje również zapisu tego, dlaczego założenie dotyczące AI przestało obowiązywać — nie jako dokumentu archiwalnego, lecz dlatego, że w przeciwnym razie kolejny decydent zaczyna od zera.
Ważne: to wszystko dotyczy rozpoznawania i śledzenia przesunięcia, a nie tego, co organizacja następnie robi ze swoim personelem. Tam, gdzie wynik dotyka decyzji o ludziach, obowiązują odrębne wymogi prawne; próba wytrzymałości nie stanowi uzasadnienia takiej decyzji.
Zarząd, który raz znalazł sprzeczność, często zastanawia się, jak często coś takiego się powtarza. Odpowiedź zależy od tego, jak szybko AI w danej branży faktycznie przejmuje zadania i jak widoczne staje się to na zewnątrz. To jest też pytanie kryjące się za tym, jak często strategia zasługuje na ponowną ocenę: nie w ustalonym terminie kalendarzowym, lecz w momencie, gdy założenia i rzeczywistość znów zaczynają się rozchodzić.
Na pytanie leżące u podstaw — jaka praca w tej firmie może być rzeczywiście przejęta przez AI, jaka część z nadzorem, a jaka część pozostanie pracą ludzką — odpowiada się dla każdego zadania osobno za pomocą skanu pracy FTE TO AI. Jeśli chcecie Państwo najpierw zobaczyć, na czym stoją Wasze własne założenia, zanim to zbadacie, dostępny jest bezpłatny test założeń: krótka runda, w której nazywacie Państwo swoje najważniejsze założenia i widzicie przy każdym z nich, kiedy zostało ono ostatnio potwierdzone. Pełna próba wytrzymałości, z zewnętrznym porównaniem i własnym wykresem zestawionymi obok siebie, jest w przygotowaniu.
Stel uw vraag. Vaak zit de echte vraag een laag dieper — daar mag ik naar vragen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.