Ryzyko znajduje się na liście. Ktoś je nazwał, przypisano mu prawdopodobieństwo i wpływ, i jest ono okresowo monitorowane. Założenie nie znajduje się na żadnej liście. Jest wplecione w sam plan: "czas realizacji tego procesu pozostanie mniej więcej taki sam", "ten dział nadal będzie wykonywał tę pracę", "nasz konkurent nie może zrobić tego szybciej niż my". Nikt nigdy nie zapisał tego zdania osobno, ponieważ wydawało się oczywiste w momencie, gdy ustalano strategię.
Różnica nie jest akademicka. Ryzyko jest monitorowane, ponieważ zostało rozpoznane jako ryzyko. Założenie nie jest monitorowane właśnie dlatego, że nikt nie rozpoznał go jako założenia. Znika w tekście planu i tam pozostaje, nawet gdy świat wokół niego się zmienia.
AI, która przejmuje pracę, nie jest ryzykiem w klasycznym sensie. To nie jest zdarzenie, które się wydarza, a potem mija. To powolne przesunięcie, które ma inne tempo w zależności od zadania, działu i przedsiębiorstwa. Dla jednego oznacza to, że część sporządzania raportów jest już wykonywana przez system w ciągu kilku tygodni, przy czym pracownik zatwierdza lub odrzuca z uzasadnieniem. Dla innego w tym kwartale nic się jeszcze nie zmienia, ponieważ praca wymaga zbyt wiele kontekstu, negocjacji lub odpowiedzialności, aby powierzyć ją systemowi.
Ta różnica w tempie nie jest kwestią przypadku. Zależy od charakteru pracy: rutynowej i dobrze zdefiniowanej, albo wręcz przeciwnie, zależnej od oceny i wyjątków. Ta sama struktura określa również, które założenie w strategii jako pierwsze znajdzie się pod presją. Plan, który zakłada czas realizacji działu wykonującego pracę w dużej mierze możliwą do przejęcia, dezaktualizuje się szybciej niż plan zakładający pracę, która na razie pozostaje pracą ludzką.
Samo przesunięcie nie jest zatem ryzykiem. Ryzykiem jest to, że nikt nie rozpoznaje założenia, na które ono wpływa, jako czegoś, co należy kontrolować.
Strategiczny test wytrzymałości zestawia ze sobą dwa obrazy: to, co pokazują z zewnątrz dane sektorowe, zegary regulacyjne i publiczne sygnały konkurencyjne, oraz to, co wewnętrznie widzi i przewiduje własny zespół zarządzający. Tam, gdzie te dwa obrazy się rozmijają, powstaje założenie, które zasługuje na uwagę. Obok tego znajduje się lista: dla każdego założenia widać, kiedy zostało ustalone i czy nadal jest aktualne.
Jest to szacunek, a nie pomiar. Test wytrzymałości nie twierdzi z pewnością, że dane zadanie zostanie przejęte przez AI, ani tego nie gwarantuje. Wskazuje, gdzie prawdopodobieństwo zmiany jest największe, biorąc pod uwagę to, co obecnie wiadomo o charakterze pracy i ruchach w sektorze. Tam, gdzie dane źródłowe są ubogie, lub gdzie chodzi o pracę silnie zależną od indywidualnej oceny, wynik jest bardziej niepewny i nie jest to ukrywane za pomocą precyzyjnego procentu.
Wynik nie mówi też niczego sam w sobie, w oderwaniu od momentu. Założenie, które dziś jest jeszcze aktualne, może przestać nim być za kwartał. Dlatego pytanie jak często założenie dotyczące AI należy ponownie potwierdzać jest równie istotne jak pierwszy moment, w którym je ustalono.
Niektóre zarządy mają to już wbudowane: stały moment, w którym założenia są weryfikowane, sposób na zapisanie dlaczego dany wybór strategiczny został wówczas dokonany oraz rytm dotyczący jak często strategia jako całość jest ponownie kalibrowana. U nich przesunięte założenie jest punktem porządku obrad, a nie niespodzianką.
W innych przedsiębiorstwach ten rytm nie istnieje. Strategię ustalono, założenia nigdy nie zostały osobno nazwane, a jedyny moment, w którym ktoś to zauważa, to gdy wynik zaczyna odbiegać od oczekiwań i nikt nie potrafi już wyjaśnić dlaczego. Często jest to również kwestia tego, kto najgłośniej mówi o AI w zarządzie: jak zapobiec temu, by najgłośniejszy głos decydował o tym, co AI przejmie jako pierwsze jest wówczas bardziej istotne niż jakiekolwiek pytanie techniczne. A czasem sam obraz sytuacji w zarządzie nie jest już wspólny: co zrobić z członkiem zarządu, który nie podziela obrazu AI jest wówczas pytaniem, na które trzeba odpowiedzieć najpierw, zanim lista założeń cokolwiek da. Pilotaż AI w jednym zespole tej różnicy nie rozwiąże; zobacz dlaczego pilotaż AI to jeszcze nie strategia.
Na pytanie leżące u podstaw — jaka praca w tym konkretnym przedsiębiorstwie może naprawdę zostać przejęta przez AI, jaka część pozostanie pod nadzorem, a jaka pozostanie pracą ludzką — odpowiada się dla każdego zadania za pomocą skanu pracy FTE TO AI.
Które założenie w Państwa strategii najdłużej nie było kontrolowane, zwykle nietrudno zgadnąć, gdy tylko postawi się to pytanie. Kto chce to uporządkować bez natychmiastowego budowania na tym oceny, może skorzystać z bezpłatnego sprawdzenia założeń: krótkiej rozmowy, w której nazywają Państwo najważniejsze założenia leżące u podstaw strategii i widzą dla każdego z nich, kiedy zostało ono ostatnio potwierdzone. Pełny test wytrzymałości, zestawiający obraz zewnętrzny i wewnętrzny, jest w przygotowaniu.
Stel uw vraag. Vaak zit de echte vraag een laag dieper — daar mag ik naar vragen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.