Ένας εταίρος private equity δεν εξετάζει πρωτίστως αν η AI μπορεί να αναλάβει εργασία. Εξετάζει τι κάνει αυτό στην αποτίμηση της συμμετοχής και στην πορεία προς την έξοδο (exit). Μια δομή κόστους που μεταβάλλεται, μεταβάλλει ένα multiple. Ένας ανταγωνιστής που αναδιαρθρώνεται ταχύτερα από τις εταιρείες του χαρτοφυλακίου, μεταβάλλει μια θέση στην αγορά επί της οποίας ήταν χτισμένο το επενδυτικό μνημόνιο. Το ερώτημα δεν είναι «μπορούμε να το κάνουμε αυτό», αλλά «η υπόθεση με βάση την οποία αγοράσαμε ή πρόκειται να πουλήσουμε είναι ακόμη έγκυρη».
Αυτό κάνει τη θέση διαφορετική από εκείνη ενός CEO ή CFO. Ενώ η ερώτηση που θέτει ένας ceo αφορά συχνά την εκτέλεση και τη διαχείριση, και ενώ η ερώτηση που θέτει ένας cfo περιστρέφεται γύρω από το περιθώριο κέρδους και τη δομή κόστους, ο εταίρος PE συλλογίζεται προς τα πίσω ξεκινώντας από την επόμενη συναλλαγή. Κάθε μετατόπιση στο τι μπορεί να κάνει μια εταιρεία με την AI είναι για εκείνον, κατ' αρχάς, ένα ερώτημα σχετικό με την τιμή.
Οι τρεις κατηγορίες διαπερνούν και εδώ τα πάντα. Σε ένα μέρος των εργασιών εντός μιας συμμετοχής, η AI μπορεί να αναλάβει την εργασία· σκεφτείτε δομημένη αναφοροδοσία, αρχικές αναλύσεις, επαναλαμβανόμενες εργασίες ελέγχου. Σε ένα μεγαλύτερο μέρος, η εργασία γίνεται εν μέρει από την AI, με έναν εργαζόμενο που εγκρίνει ή απορρίπτει και μπορεί να το τεκμηριώσει. Και σε ένα μέρος παραμένει ανθρώπινη εργασία: σχέσεις με πελάτες, διαπραγμάτευση, κρίση υπό αβεβαιότητα.
Πού βρίσκεται ακριβώς αυτή η διαφορά εξαρτάται από την εταιρεία, όχι από τον κλάδο συνολικά. Δύο συμμετοχές στον ίδιο κλάδο μπορούν να παρουσιάσουν εδώ ένα εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα, επειδή η μία έχει ήδη αναλύσει την εργασία σε βήματα που η AI μπορεί να αναλάβει, ενώ η άλλη οργανώνει την εργασία ακόμη ως ένα ενιαίο σύνολο. Αυτή η διαφορά είναι μετρήσιμη, δεν προβλέπεται με βάση μόνο τον ρυθμό του κλάδου.
Ένας εταίρος PE δεν αποδέχεται μια απάντηση με βάση έναν μέσο όρο κλάδου ή μια τάση από μια έκθεση αγοράς. Ένα multiple δεν αναθεωρείται με βάση το τι κάνει η AI «κατά μέσο όρο» σε έναν κλάδο· αναθεωρείται με βάση το τι μπορεί αποδεδειγμένα να αναλάβει ή όχι αυτή η εταιρεία, με αυτές τις εργασίες και αυτό το προσωπικό. Μια υπόθεση όπως «η βάση κόστους μας είναι διαρθρωτική» είναι για εκείνον βιώσιμη μόνο εάν γνωρίζει ποιο μέρος αυτής της βάσης κόστους αποτελείται από εργασία που πλέον, εν μέρει ή πλήρως, μπορεί να γίνει από την AI.
Επίσης δεν αποδέχεται μια απάντηση που ήδη απαντά στο ερώτημα σχετικά με το προσωπικό. Το εάν και πώς μια εταιρεία προσαρμόζει το προσωπικό της σε μια μεταβαλλόμενη κατανομή εργασιών είναι απόφαση του εργοδότη, με δικές της νομικές απαιτήσεις που πρέπει να πληροί αυτή η απόφαση. Ο ρόλος του εταίρου PE περιορίζεται εδώ στην αξιολόγηση των γεγονότων σχετικά με την ίδια την εργασία, όχι στην προσκόμιση επιχειρημάτων για μια απόφαση σχετικά με το προσωπικό.
Η τριβή με τη διοίκηση προκύπτει συνήθως γύρω από τον χρονισμό. Ένας CEO θέλει να ενσωματώσει μια μετατόπιση στην εργασία προτού την ανακοινώσει προς τα έξω: πρώτα να αφήσει τον οργανισμό να προσαρμοστεί, και μόνο μετά να αναφέρει. Ένας εταίρος PE θέλει να ξέρει αν η υπόθεση πίσω από την αποτίμηση εξακολουθεί να ισχύει τη στιγμή που τη χρειάζεται, ανεξάρτητα από το αν η εσωτερική προσαρμογή είναι ήδη έτοιμη γι' αυτό. Αυτή η διαφορά στον ρυθμό δεν επιλύεται δουλεύοντας πιο σκληρά· είναι διαφορά στο πώς οι δύο ρόλοι αντιλαμβάνονται το καθήκον τους. Ο CEO διευθύνει τον οργανισμό, ο εταίρος PE διευθύνει την ιδιοκτησία του οργανισμού.
Η ίδια τριβή εμφανίζεται και με την τράπεζα, όταν είναι επίκαιρη η χρηματοδότηση: ένας πιστωτικός φορέας αξιολογεί μια μετατόπιση προς AI κυρίως με βάση το τι κάνει αυτή στη ταμειακή ροή και στις εξασφαλίσεις, όπως περιγράφεται στο τον έλεγχο που εφαρμόζει ένας τραπεζίτης σε μια μεταβαλλόμενη δομή κόστους. Ένας εταίρος PE και ένας τραπεζίτης θέτουν λοιπόν διαφορετικές ερωτήσεις στην ίδια μετατόπιση, και μια διοίκηση που προετοιμάζει μόνο μία απάντηση, κολλάει στη δεύτερη ερώτηση.
Και εντός του ίδιου του διοικητικού συμβουλίου, τα συμφέροντα δεν συμπίπτουν αυτόματα. Ένα εποπτικό όργανο πρέπει να μπορεί να ελέγξει μια απόφαση σχετική με AI χωρίς να αναλάβει την εκτέλεση, και αυτό το τοποθετεί σε διαφορετική θέση από τον επενδυτή που κοιτάζει προς την επόμενη συναλλαγή· πώς αυτός ο ελεγκτικός ρόλος σχετίζεται με έναν μέτοχο με ορίζοντα εξόδου, περιγράφεται στο ο ρόλος του εποπτικού συμβουλίου στις αποφάσεις σχετικά με AI. Για τον εταίρο PE, αυτή η διαφορά είναι σημαντική επειδή ένα όργανο που δεν προσαρμόζεται στη μετατόπιση μπορεί να προκαλέσει μια καθυστέρηση στην αποτίμηση που δεν προβλεπόταν στο μοντέλο.
Πίσω από πολλές από αυτές τις συζητήσεις βρίσκεται μια σύγχυση που δεν είναι μοναδική για τους επενδυτές: ένα σχέδιο παραμένει έγκυρο όσο τα νούμερα βγαίνουν σωστά, μια στρατηγική καταρρέει τη στιγμή που μια υποκείμενη υπόθεση δεν ισχύει πλέον, ακόμη και αν τα νούμερα δεν το δείχνουν ακόμη. Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο αναλύεται στη σελίδα για τη διαφορά μεταξύ μιας στρατηγικής και ενός σχεδίου, και όποιος θέλει να ξέρει πώς ελέγχεται η εγκυρότητα μιας υπόθεσης, θα το βρει στην επεξήγηση σχετικά με τι είναι μια στρατηγική υπόθεση και πώς γνωρίζετε αν εξακολουθεί να ισχύει.
Το υποκείμενο ερώτημα — ποια εργασία σε αυτή την εταιρεία μπορεί πράγματι να αναληφθεί από την AI — απαντάται ανά εργασία με τη σάρωση εργασίας (werkscan) της FTE TO AI.
Ένας εταίρος PE που θέλει να είναι σίγουρος ότι η αποτίμηση μιας συμμετοχής εξακολουθεί να βασίζεται σε έγκυρες υποθέσεις, μπορεί να ξεκινήσει με έναν δωρεάν έλεγχο υποθέσεων: έναν σύντομο γύρο στον οποίο προσδιορίζετε τις σημαντικότερες υποθέσεις και βλέπετε, ανά υπόθεση, πότε επιβεβαιώθηκε για τελευταία φορά. Η πλήρης στρατηγική δοκιμή αντοχής βρίσκεται υπό κατασκευή.
Stel uw vraag. Vaak zit de echte vraag een laag dieper — daar mag ik naar vragen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.