Ένας τραπεζίτης που αξιολογεί μια πιστωτική σχέση ή μια χρηματοδότηση, εργάζεται με τη διάρθρωση κόστους ως πρόβλεψη. Όχι ως φωτογραφία του περασμένου έτους, αλλά ως βάση για μια ικανότητα αποπληρωμής που πρέπει να αντέξει τα επόμενα χρόνια. Αν αυτή η διάρθρωση αλλάζει επειδή ένα μέρος της εργασίας γίνεται πλέον από ΑΙ αντί για ανθρώπους, αλλάζει η προβλεψιμότητα των αριθμών στους οποίους βασίζει την αξιολόγησή του. Ο κίνδυνος για εκείνον δεν είναι ότι το κόστος μειώνεται. Ο κίνδυνος του είναι ότι αξιολογεί μια διάρθρωση κόστους που ήδη μετατοπίζεται ενώ η αναφορά έχει ακόμη την παλιά μορφή.
Τι έχει να κερδίσει είναι απλούστερο: ένας δανειολήπτης που μπορεί να δείξει ποιο μέρος του κόστους έχει γίνει μεταβλητό επειδή η εργασία έχει μεταφερθεί σε ΑΙ, και ποιο μέρος παραμένει σταθερό επειδή απαιτεί εποπτεία ή είναι ανθρώπινη εργασία, του δίνει μια διάρθρωση που μπορεί να υπολογίσει. Η ασάφεια σε αυτό του κοστίζει περισσότερο από έναν χαμηλότερο βαθμό. Η ασάφεια του κοστίζει την εμπιστοσύνη στον υπόλοιπο φάκελο.
Η ερώτηση του τραπεζίτη δεν αφορά την τεχνολογία. Ρωτά: ποιο μέρος αυτής της διάρθρωσης κόστους υπόκειται σε αλλαγή, και αυτή η αλλαγή έχει ήδη συμβεί ή αναμένεται ακόμη; Ένα κονδύλι κόστους που έχει αναλάβει η ΑΙ είναι διαφορετικού είδους κονδύλι από ένα που είναι ακόμη ανθρώπινη εργασία: το πρώτο μπορεί να προσαρμοστεί ταχύτερα στον όγκο, το δεύτερο όχι. Όποιος δεν διαχωρίζει αυτές τις δύο κατηγορίες στην επεξήγηση των αριθμών, δίνει στον τραπεζίτη μια διάρθρωση που δεν μπορεί να ζυγίσει.
Η απάντηση που δεν αποδέχεται είναι ένα νούμερο χωρίς τεκμηρίωση προέλευσης. «Το κόστος μειώνεται επειδή δουλεύουμε πιο αποδοτικά» δεν είναι απάντηση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί μια πιστωτική αξιολόγηση. Ποιες εργασίες έχουν αναληφθεί, με ποια εποπτεία, και από πότε, αυτό είναι το επίπεδο που χρειάζεται. Χωρίς αυτό το επίπεδο βλέπει μια τάση χωρίς αιτία, και μια τάση χωρίς αιτία δεν μπορεί να την προεκτείνει.
Σε ορισμένες επιχειρήσεις αυτή η επεξήγηση υπάρχει ήδη: η αναφορά προς τους χρηματοδότες διακρίνει τα κόστη που έχουν μειωθεί διαρθρωτικά επειδή μια εργασία γίνεται πλέον σε μεγάλο βαθμό από ΑΙ, από τα κόστη που έχουν απλώς μετατοπιστεί προς την εποπτεία αντί για την εκτέλεση. Σε άλλες επιχειρήσεις αυτή η επεξήγηση δεν υπάρχει, και ένα μειωμένο κονδύλι κόστους αναφέρεται ως αποτέλεσμα «αποδοτικότητας» χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση.
Η διαφορά δεν βρίσκεται στο μέγεθος της επιχείρησης ή τον κλάδο. Βρίσκεται στο αν κάποιος στο διοικητικό συμβούλιο έχει εγκαταλείψει ρητά την παραδοχή που στήριζε την παλιά διάρθρωση κόστους. Μια διάρθρωση στην οποία ορισμένα κόστη προϋπολογίζονταν ως σταθερά επειδή ήταν πάντα ανθρώπινη εργασία, παύει να ισχύει τη στιγμή που ένα μέρος αυτών των εργασιών μεταφέρεται στην ΑΙ. Επιχειρήσεις όπου αυτό έχει παρατηρηθεί και υπολογιστεί, μπορούν να το δείξουν σε έναν τραπεζίτη. Επιχειρήσεις όπου αυτό δεν έχει ακόμη παρατηρηθεί, αφήνουν μια παλιά παραδοχή στους αριθμούς χωρίς κανείς να την έχει ανακαλέσει.
Ο τραπεζίτης συγκρούεται συχνότερα με τον εμπορικό διευθυντή. Εκείνος κοιτάζει τον κύκλο εργασιών και την ικανότητα ανάπτυξης και βλέπει στην ΑΙ κυρίως χώρο: επεξεργασία μεγαλύτερου όγκου χωρίς ανάλογη αύξηση κόστους. Ο τραπεζίτης κοιτάζει την ίδια μετατόπιση και βλέπει κάτι διαφορετικό: μια διάρθρωση κόστους που έχει γίνει λιγότερο προβλέψιμη όσο δεν είναι σαφές ποιο μέρος έχει μεταφερθεί μόνιμα και ποιο μέρος θα ξαναγίνει ανθρώπινη εργασία μόλις η ποιότητα της εποπτείας το απαιτήσει. Μια ανάπτυξη που στηρίζεται σε μια ανεπιβεβαίωτη παραδοχή για την αυτοματοποίηση δεν είναι για τον τραπεζίτη ανάπτυξη αλλά ένας κίνδυνος που δεν έχει ακόμη κατονομαστεί.
Συγκρούεται επίσης με τον επιχειρησιακό διευθυντή, ο οποίος βλέπει κυρίως τη διαδικασία: οι εργασίες έχουν μεταφερθεί, λειτουργεί, τέλος. Ο τραπεζίτης ρωτά για την αντοχή αυτού σε μεγαλύτερη διάρκεια από αυτή που συνήθως έχει στο μυαλό του ένας επιχειρησιακός διευθυντής. Αυτό που λειτουργεί σήμερα με το τρέχον επίπεδο εποπτείας, μπορεί να δώσει διαφορετική εικόνα στο επόμενο βήμα κλιμάκωσης, και ο τραπεζίτης θέλει να ξέρει αν αυτή η διαφορά έχει ήδη μελετηθεί.
Αυτές οι συγκρούσεις δεν είναι μια διαφωνία που επιλύει ο ίδιος. Όποιος θέλει να αναπροσαρμόσει αυτή τη διάρθρωση κόστους με βάση το τι αναλαμβάνει η ΑΙ, έχει δικές του νομικές απαιτήσεις που πρέπει να πληρούνται· ο τραπεζίτης κρίνει τους αριθμούς, όχι τον δρόμο προς αυτούς.
Κάτω από όλες αυτές τις ερωτήσεις βρίσκεται μία ερώτηση: ποια εργασία σε αυτή την επιχείρηση μπορεί πράγματι να αναληφθεί από την ΑΙ, ποιο μέρος γίνεται ήδη με εποπτεία, και ποιο μέρος παραμένει ανθρώπινη εργασία όσο κανείς δεν έχει αποδείξει το αντίθετο. Αυτή είναι η ίδια ερώτηση που τίθεται στο ποια είναι η ερώτηση που προσέχει ένας οικονομικός διευθυντής όταν η ΑΙ αναλαμβάνει εργασία, στο τη στάθμιση που κάνει ένας εμπορικός διευθυντής μεταξύ παραδοχών ανάπτυξης και αυτοματοποίησης, και στο τον τρόπο με τον οποίο μια στρατηγική ανασκόπηση καθορίζει ποιος πρέπει να συμμετέχει σε αυτές τις παραδοχές. Σε αυτή την ερώτηση δίνει απάντηση η εργασιακή σάρωση (werkscan) του FTE TO AI ανά εργασία, όχι ως εκτίμηση αλλά ως καταμέτρηση.
Αν η διάρθρωση κόστους που παρουσιάζεται σε έναν τραπεζίτη στηρίζεται σε μια παραδοχή για ανθρώπινη εργασία που εντωμεταξύ έχει μετατοπιστεί, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια για τον επόμενο ισολογισμό. Ο δωρεάν έλεγχος παραδοχών είναι ένας σύντομος γύρος στον οποίο κατονομάζετε τις σημαντικότερες παραδοχές πίσω από τη στρατηγική σας και βλέπετε για κάθε παραδοχή πότε επιβεβαιώθηκε τελευταία φορά. Η πλήρης δοκιμή αντοχής, με αυτοαξιολόγηση της διοικητικής ομάδας δίπλα στην εξωτερική εικόνα, βρίσκεται υπό κατασκευή.
Stel uw vraag. Vaak zit de echte vraag een laag dieper — daar mag ik naar vragen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.