Ένα στρατηγικό σχέδιο σπάνια γίνεται εσφαλμένο εξ ολοκλήρου με τη μία. Μετατοπίζεται, παραδοχή προς παραδοχή, ενώ το κείμενο στο χαρτί παραμένει αμετάβλητο. Αυτό καθιστά την ερώτηση "πώς κρατάμε τη στρατηγική επίκαιρη" λανθασμένα διατυπωμένη. Δεν πρόκειται για επανεγγραφή σε μια σταθερή ημερομηνία, πρόκειται για το να γνωρίζετε ποια παραδοχή κάτω από το σχέδιο εξακολουθεί να ισχύει και ποια έχει σιωπηλά καταρρεύσει.
Μια τριμηνιαία αναθεώρηση βασίζεται στην ιδέα ότι ο κόσμος αλλάζει με σταθερή ταχύτητα, τακτοποιημένα εντός ενός σταθερού διαστήματος. Αυτό δεν ισχύει πια, αν ίσχυσε ποτέ. Ορισμένες παραδοχές εξακολουθούν να στέκονται μετά από ένα έτος. Άλλες έχουν καταρρεύσει μέσα σε λίγες εβδομάδες, χωρίς να υπάρξει αφορμή να ελεγχθούν. Ένας σταθερός ρυθμός επανεγγραφής δεν καλύπτει καλά καμία από τις δύο περιπτώσεις: είναι πολύ αργός για την παραδοχή που μόλις κατέρρευσε και πολύς κόπος για την παραδοχή που δεν έχει κινηθεί.
Αυτό που όντως λειτουργεί είναι να θεωρήσετε την ίδια την παραδοχή ως μονάδα. Όχι να επανεγγράψετε το σχέδιο, αλλά να καταγράψετε ανά παραδοχή πότε επιβεβαιώθηκε τελευταία φορά και με βάση ποια πληροφορία. Τότε η συντήρηση μιας στρατηγικής γίνεται κάτι που συμβαίνει διαρκώς και στοχευμένα, αντί περιοδικά και συνολικά.
Η AI που αναλαμβάνει εργασία δεν είναι μια ξεχωριστή εξέλιξη δίπλα στη στρατηγική. Είναι ακριβώς το είδος αλλαγής στο οποίο μια παραδοχή απαρχαιώνεται χωρίς κανείς να την ανακαλέσει. Ένα σχέδιο που υπολογίζει σε συγκεκριμένη στελέχωση, συγκεκριμένο χρόνο υλοποίησης ή συγκεκριμένο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, στηρίζεται συχνά στην έμμεση παραδοχή ότι η εργασία εκτελείται όπως πάντα εκτελούνταν. Μόλις μέρος αυτής της εργασίας μετατοπιστεί — AI που αναλαμβάνει την εργασία, AI που συνεργάζεται υπό ανθρώπινο έλεγχο, ή εργασίες που παραμένουν ανθρώπινη εργασία — αυτή η παραδοχή δεν ισχύει πλέον αυτόματα. Το κείμενο του σχεδίου δεν αλλάζει, το έδαφος κάτω από το σχέδιο όμως αλλάζει.
Αυτό συμβαίνει ήδη σήμερα, και όχι παντού στον ίδιο βαθμό. Σε ορισμένες επιχειρήσεις αυτή η διάκριση — τι μπορεί να αναλάβει η AI, τι απαιτεί ανθρώπινο έλεγχο, τι παραμένει ανθρώπινη εργασία — καθοδηγεί ήδη τον τρόπο με τον οποίο συζητείται η δυναμικότητα. Σε άλλες επιχειρήσεις εξακολουθούν να μιλούν με το παλιό πλαίσιο παραδοχών, ενώ οι υποκείμενες εργασίες ήδη μετατοπίζονται. Η διαφορά δεν βρίσκεται στον κλάδο αυτόν καθαυτόν, αλλά στο αν κάποιος ελέγχει τις παραδοχές του σχεδίου έναντι αυτής της μετατόπισης ή όχι. Οι επιχειρήσεις που προηγούνται σε αυτό παρακολουθούν στο πώς γνωρίζετε αν ο ανταγωνιστής σας μετατοπίζεται ταχύτερα από εσάς ποιο μέρος αυτής της διαδικασίας εκτυλίσσεται ήδη εκτός του δικού τους οργανισμού.
Ένας έλεγχος παραδοχών δεν παράγει πρόβλεψη. Παράγει μια κατάσταση: ισχύει ακόμη αυτή η παραδοχή, δεδομένου του τι είναι γνωστό τώρα, ή έχει απαρχαιωθεί η τεκμηρίωσή της. Αυτό είναι διαφορετικού είδους δήλωση από το "αυτό πρόκειται να συμβεί". Δεν είναι επίσης δήλωση για το τι θα έπρεπε να κάνει ένας οργανισμός με το προσωπικό του — αυτή η στάθμιση εμπίπτει στις δικές του νομικές υποχρεώσεις και βρίσκεται εκτός του πεδίου αξιολόγησης ενός ελέγχου παραδοχών.
Το αποτέλεσμα, επιπλέον, δεν είναι παντού εξίσου αξιόπιστο. Μια παραδοχή σχετικά με μια εξωτερικά ρυθμιζόμενη προθεσμία είναι συνήθως εύκολο να επαληθευτεί: η νομοθεσία είναι σταθερή, το ρολόι προχωρά. Μια παραδοχή σχετικά με τη συμπεριφορά ενός ανταγωνιστή ή την ταχύτητα με την οποία μια αγορά υιοθετεί την AI είναι εγγενώς πιο αβέβαιη. Εκεί ο έλεγχος δεν προσφέρει βεβαιότητα, αλλά μια στιγμή επιβεβαίωσης: αυτό γνωρίζαμε σε αυτή την ημερομηνία, σε αυτό βασίσαμε την απόφασή μας. Όταν αυτή η ημερομηνία βρίσκεται πολύ πίσω στο παρελθόν, αυτό λέει κάτι. Όταν η παραδοχή ελέγχθηκε τον προηγούμενο μήνα, μια μετατόπιση στην αγορά συχνά δεν λέει πολλά — η παραδοχή δεν είναι τότε απαραίτητα λάθος, απλώς (ακόμη) δεν έχει επανελεγχθεί.
Δεν είναι επίσης εργαλείο για να επιβάλλει αποφάσεις. Υπάρχουν επιλογές που είναι καλύτερο να παραμείνουν σε εκκρεμότητα μέχρι μια παραδοχή να γίνει σαφέστερη· το ποιες αποφάσεις είναι καλύτερο να αναβάλετε μέχρι να απαντηθεί το ερώτημα της AI περιγράφει πότε η αναμονή είναι πιο συνετή από τη συνέχιση με βάση ελλιπείς πληροφορίες.
Το πρακτικό βήμα δεν είναι η επανεγγραφή του σχεδίου, αλλά η ρητή διατύπωσή του. Ποιες παραδοχές υπάρχουν, ορατές ή αόρατες, κάτω από την τρέχουσα στρατηγική; Πότε ελέγχθηκε τελευταία φορά κάθε παραδοχή, και με βάση ποια πηγή; Αυτή είναι διαφορετική άσκηση από ένα SWOT ή μια ετήσια επανεξέταση: είναι μια λίστα που μπορεί να διατηρείται επίκαιρη ανά γραμμή, αντί για ένα έγγραφο που απαρχαιώνεται στο σύνολό του.
Σε αυτό βοηθά να γνωρίζετε από πού προέρχεται η δική σας εικόνα. Ένα σχέδιο που στηρίζεται σε στοιχεία δύο ετών, ενώ η αγορά έχει προχωρήσει, αναγνωρίζεται από συγκεκριμένα σημάδια — το πώς αναγνωρίζετε ότι το σχέδιό σας στηρίζεται σε παρωχημένα στοιχεία περιγράφει ποια. Και ένα σχέδιο που έχει χτιστεί κυρίως εκ των έσω, χωρίς να τοποθετείται δίπλα η εικόνα εκ των έξω, στερείται ένα σημείο σύγκρισης που είναι ιδιαίτερα σημαντικό ακριβώς σε μετατοπίσεις που οδηγούνται από την AI· το τι σημαίνει στην πράξη η σκέψη outside-in δείχνει πώς χτίζεται αυτό το σημείο σύγκρισης.
Το υποκείμενο ερώτημα — ποια εργασία σε αυτή την επιχείρηση μπορεί πράγματι να αναλάβει η AI αυτή τη στιγμή, ποιο μέρος απαιτεί ανθρώπινο έλεγχο και ποιο μέρος παραμένει ανθρώπινη εργασία — απαντάται ανά εργασία με τη σάρωση εργασίας της FTE TO AI.
Η διατήρηση επικαιρότητας μιας στρατηγικής δεν ξεκινά με ένα νέο έγγραφο, αλλά με τον προσδιορισμό των παραδοχών που κρύβονται στο τρέχον έγγραφο. Ο δωρεάν έλεγχος παραδοχών είναι γι' αυτό ένα πρώτο, σύντομο βήμα: προσδιορίζετε τις σημαντικότερες παραδοχές σας και βλέπετε ανά παραδοχή πότε επιβεβαιώθηκε τελευταία φορά και σε τι βασίστηκε αυτή η επιβεβαίωση. Ο πλήρης έλεγχος — η εικόνα από έξω δίπλα στην αυτο-αποτύπωση της διοίκησης, με τη λίστα παραδοχών ως συνδετικό στοιχείο — βρίσκεται υπό κατασκευή.
Stel uw vraag. Vaak zit de echte vraag een laag dieper — daar mag ik naar vragen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.