Βλέπετε κάτι στον ανταγωνιστή σας. Μια θέση εργασίας που εξαφανίζεται, έναν χρόνο παράδοσης που γίνεται συντομότερος, μια ομάδα που είναι μικρότερη από πέρυσι ενώ ο κύκλος εργασιών παραμένει σταθερός. Το ερώτημα που προκύπτει τότε δεν είναι παράλογο: προχωράνε αυτοί πιο γρήγορα με AI από εμάς; Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ερώτηση σπάνια επιστρέφει με μια καθαρή απάντηση. Αυτό που βλέπετε είναι ένα αποτέλεσμα, όχι μια αιτία. Και η αιτία είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεστε να γνωρίζετε για να καταλάβετε αν πρέπει να κάνετε κάτι, ή απλώς να συνεχίσετε να δουλεύετε όπως πριν.
Η δημόσια διαθέσιμη πληροφορία για έναν ανταγωνιστή αποτελείται από θραύσματα: τίτλοι θέσεων εργασίας σε πλατφόρμες αγγελιών, χρόνοι παράδοσης που αναφέρουν πελάτες, δηλώσεις σε μια ετήσια έκθεση, μια μεμονωμένη ανακοίνωση σχετικά με αυτοματοποίηση. Κάθε θραύσμα είναι αληθινό, αλλά κανένα θραύσμα δεν σας λέει αν πρόκειται για μια εργασία που η AI μπορεί να αναλάβει, για μια εργασία με ανθρώπινο εποπτικό έλεγχο από πάνω της, ή για εργασία που παραμένει ανθρώπινη δουλειά και έχει απλώς οργανωθεί διαφορετικά. Ένας συντομότερος χρόνος παράδοσης μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας εργασίας που η AI πλέον διαχειρίζεται σε μεγάλο βαθμό. Μπορεί επίσης να είναι μια αναδιοργάνωση που δεν έχει καμία σχέση με την AI. Από έξω, αυτά τα δύο είναι δύσκολο να διαχωριστούν.
Επιπλέον, η ίδια η ερώτηση συχνά διατυπώνεται λάθος. Το "πιο γρήγορα" δεν είναι ένα σταθερό σημείο αλλά μια διαφορά μεταξύ δύο κινούμενων πραγμάτων: τι πραγματικά μετατοπίζεται στον κλάδο, και τι έχει ήδη αντιληφθεί ο δικός σας οργανισμός από αυτό. Όποιος κοιτάζει μόνο τον ανταγωνιστή, χάνει τη μισή σύγκριση.
Μια χρήσιμη απάντηση απαιτεί δύο εικόνες δίπλα-δίπλα. Η πρώτη είναι εξωτερική: τι συμβαίνει στον κλάδο, ποια νομοθεσία αλλάζει, ποια σήματα ανταγωνισμού είναι δημόσια ορατά. Η δεύτερη είναι εσωτερική: τι πιστεύει η ίδια η διευθυντική ομάδα, ο καθένας ξεχωριστά, σχετικά με ποιες εργασίες στην επιχείρηση παραμένουν ακόμα ανθρώπινη δουλειά και ποιες πλέον διεξάγονται με AI και εποπτεία. Αυτές οι δύο εικόνες σπάνια συμφωνούν. Συχνά ένας διευθυντής εκτιμά ότι ένα τμήμα λειτουργεί ακόμα πλήρως χειρωνακτικά, ενώ ένας άλλος γνωρίζει ότι εκεί ήδη εδώ και έξι μήνες ένα σύστημα παρακολουθεί τη διαδικασία. Αυτή η διαφορά, ανάμεσα σε τι συμβαίνει έξω και τι πιστεύει η ίδια η ομάδα εσωτερικά, είναι εκεί που βρίσκεται η πραγματική πληροφορία. Όχι στην ξεχωριστή εξέταση του ανταγωνιστή.
Η διαφορά δεν βρίσκεται στην φιλοδοξία ή στον προϋπολογισμό. Βρίσκεται στο ποιος έχει την κυριότητα της παραδοχής. Σε επιχειρήσεις όπου κάποιος με όνομα και λειτούργημα είναι υπεύθυνος για τη διατήρηση επικαιροποιημένης μιας παραδοχής σχετικά με την ίδια τη δυναμικότητα, μια μετατόπιση εντοπίζεται γρήγορα: κάποιος βλέπει ότι μια εργασία που πέρυσι ήταν ακόμα ανθρώπινη δουλειά, τώρα γίνεται σε μεγάλο βαθμό με εποπτεία, και το αναφέρει. Σε επιχειρήσεις όπου κανείς δεν παρακολουθεί αυτή την παραδοχή, η παλιά εκτίμηση παραμένει απλώς όπως είναι μέχρι κάποιος να σκοντάψει τυχαία στη διαφορά. Αυτό το τελευταίο είναι η κοινή κατάσταση, όχι η εξαίρεση — το ποιος επιτηρεί τις παραδοχές όταν κανείς δεν τις κατέχει περιγράφει γιατί αυτό συμβαίνει τόσο συχνά.
Μερικά πράγματα αξίζει να ειπωθούν ξεκάθαρα εδώ. Αυτή η προσέγγιση δεν δίνει ένα ποσοστό με το οποίο ένας ανταγωνιστής προχωράει πιο γρήγορα ή πιο αργά. Τέτοιοι αριθμοί δεν μπορούν να γίνουν αξιόπιστοι με βάση δημόσιες πηγές, και ένα ακριβές αποτέλεσμα θα ήταν ψευδής βεβαιότητα. Αυτό που η προσέγγιση όντως προσφέρει είναι μια ένδειξη κατεύθυνσης και του πού η αβεβαιότητα είναι μεγαλύτερη: για εργασίες για τις οποίες δεν υπάρχει δημόσια πληροφορία, ή για τις οποίες η ίδια η ομάδα δεν συμφωνεί μεταξύ της, το αποτέλεσμα είναι αδύναμο και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο.
Ένα αποτέλεσμα, επιπλέον, δεν σημαίνει τίποτα αν δεν συνδέεται με μια ημερομηνία. Μια παραδοχή που ήταν σωστή πέρυσι μπορεί να είναι ήδη ξεπερασμένη αυτό το τρίμηνο, ακριβώς επειδή η AI εξαπλώνεται με άνισο ρυθμό ανά εργασία και ανά κλάδο. Χωρίς αυτή την ημερομηνία, κάθε αποτέλεσμα είναι μια στιγμιαία εικόνα που δίνει την αίσθηση μόνιμου γεγονότος — ένα λάθος που το πώς αναγνωρίζετε ότι το σχέδιό σας βασίζεται σε ξεπερασμένα στοιχεία αναπτύσσει περαιτέρω.
Και ένας τρίτος περιορισμός: αυτή η σύγκριση αφορά την εργασία, όχι τους ανθρώπους. Λέει κάτι για ποιες εργασίες μπορούν να αναληφθούν από AI, μπορούν να διεξαχθούν εν μέρει με εποπτεία, ή παραμένουν ανθρώπινη δουλειά. Τι κάνει ένας εργοδότης με αυτή την πληροφορία σχετικά με το προσωπικό, εμπίπτει στις δικές του νομικές απαιτήσεις και είναι στην κρίση του εργοδότη, όχι σε αυτή τη μέθοδο.
Όταν η εικόνα από έξω και η αυτο-χαρτογράφηση από μέσα τοποθετούνται δίπλα-δίπλα, δεν προκύπτει κρίση για τον ανταγωνιστή, αλλά μια λίστα παραδοχών όπου είναι ορατό ποιες παραμένουν ακόμα σταθερές και ποιες κλυδωνίζονται. Αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση από το "αυτοί είναι πιο γρήγοροι από εμάς". Είναι η συζήτηση για ποια παραδοχή στο δικό σας σχέδιο βασίζεται σε μια κατάσταση που δεν υπάρχει πλέον, και αυτή είναι ακριβώς η συζήτηση που κάνει μια διοίκηση όταν θέλει να γνωρίζει πώς ελέγχω αν η στρατηγική μας ακόμα ισχύει.
Το υποκείμενο ερώτημα — ποια εργασία σε αυτή την επιχείρηση μπορεί πραγματικά να αναληφθεί από AI, ποια εργασία διεξάγεται με εποπτεία και ποια εργασία παραμένει ανθρώπινη δουλειά — απαντάται ανά εργασία με το εργαλείο σάρωσης εργασιών (werkscan) της FTE TO AI.
Μπορείτε να ξεκινήσετε χωρίς να περιμένετε το πλήρες δοκιμαστικό, το οποίο βρίσκεται ακόμα σε ανάπτυξη. Ο δωρεάν έλεγχος παραδοχών είναι ένας σύντομος γύρος στον οποίο προσδιορίζετε τις κύριες στρατηγικές σας παραδοχές και βλέπετε για κάθε παραδοχή πότε επιβεβαιώθηκε τελευταία φορά. Αυτό δεν είναι κρίση για τον ανταγωνιστή ούτε συμβουλή για τι πρέπει να κάνετε. Είναι μια πρώτη ματιά σε τι μετατοπίζεται ήδη στο δικό σας σχέδιο, ενώ κοιτάτε προς τα έξω για να δείτε αν οι άλλοι προχωρούν πιο γρήγορα.
Stel uw vraag. Vaak zit de echte vraag een laag dieper — daar mag ik naar vragen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.